எதை நோக்கிச் செல்கிறோம் – பருவம் 4 – ஒரு ஊருல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்

ஒரு ஊருல ஒரு ராஜா இருந்தாராம் – ஒரு மாடர்ன் ராஜா கதை

வாழ்க்கைல விளையாடி முடிச்ச ஒரு தாத்தா,
விளையாட்ட வாழ்க்கையா வச்சிருக்க ஒரு விளையாட்டுக்காரன்,
இவங்க ரெண்டு பேர் கூட விளையாட்டுப் பையனொருத்தன். இப்படி மூனு தலைமுறையில இருந்து ஒவ்வொருத்தரும், ஒரு நேரத்துல ஒரு அனுபவத்துல வாழ்க்கையில நேரடியா, மறைமுகமா சந்திக்கிறாங்க…

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாரு, அந்த ராஜாவுக்கு ரெண்டு கொழந்தைக இருந்தாங்களாம்னு ஆரம்பிச்ச கதைகள மாதிரி இவங்க மூனு பேர் பத்தின மாடர்ன் ராஜா கதை இது.

patrick-hendry-1149471-unsplash.jpg

மொட்ட வெயிலுக்குக் கூட ஊருப்பக்கம் ஒதுங்காத மேகமெல்லாம் இந்த தாத்தாவும், பேரனும் இருந்த ஊரச்சுத்தி மெதந்ததுநால ஞாபக மறதில பெய்யுற மழை மட்டும் தான் அந்த ஊருக்கு வந்துட்டு போயிட்டு இருந்துச்சு. அந்த ஊர்ல இருந்த நிறைய குடைகளுக்கு இதுதான் கடைசி காலம், ஒரு புயலவோ, அடைமழையவோ பாத்துட்டா அது போதும்ங்குறது அந்த கருப்புக்குடைகளோட கடைசி ஆசையா இருந்துச்சு. மழை மறந்துபோன அந்த ஊருல வாழ்க்கைய விளையாடி முடிச்ச ஒரு தாத்தனும், அந்த நாட்டுல விளையாட்டவே வாழ்க்கையா வச்சிருக்க விளையாட்டுக்காரன் ஒருத்தனும், இவங்க ரெண்டு பேருக்கு நடுவுல விளையாட்டு பையனொருத்தனும் இருந்தாங்களாமான்னு சொல்லி ஆரம்பிக்கலாம்.

அந்த விளையாட்டுப் பையனுக்கு அந்த தாத்தா அப்பா வழித் தாத்தாவோ, அம்மா வழித் தாத்தாவோ கிடையாதாம், அவங்க வீட்டுக்குப் போற வழியில குடியிருக்குற பக்கத்து வீட்டுத் தாத்தாவ அந்தப் பையன் சொந்தத் தாத்தாவா வாங்கிக்கிட்டானாம் பேரன்பக் கொடுத்து, பேரன்பவிட வேறென்ன பெருசா கொடுத்துற முடியும் அந்தச் சின்ன பையன்கிட்ட இருந்து.

தாத்தா கூட இருந்த அந்த சின்ன பையனுக்கு, நெறையபேர் மாதிரி கிரிக்கெட் விளையாட்டுன்னா புடிக்கும். அந்த ஊருல மொத்தமா இருந்த நாலு டிவியில ஒரு டிவி அந்த தாத்தா வீட்டுல இருந்துச்சு, கிரிக்கெட் பாக்கனும்னு அந்தப் பேரனும், பொழுது போகனுமேன்னு அந்த தாத்தாவும் சேந்து ஒரு நாள் கிரிக்கெட் பாக்க ஆரம்பிச்சாங்க. இப்படித்தான் இவங்க நட்பு ஸ்டார்ட் ஆச்சு.

அந்த சின்ன பையனுக்கு அன்னைக்கு நடந்த கிரிக்கெட் மேட்ச்ல இருந்த நாலு பிலேயேர்ஸ் பேரு என்னன்னு தெரியும், அந்த தாத்தாவுக்கு ரெண்டு க்ரூப்ல விளையாடுறவனுகளோட சட்டை கலர்க்கு மட்டும் வித்தியாசம் தெரியும், இது ரெண்டு தான் இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இருந்த அதிகபட்ச கிரிக்கெட் அறிவே…

இப்படிக் கொஞ்ச நாள் போக அவங்க ரெண்டு பேரும் ஏதோ கொஞ்சம் நல்லா கிரிக்கெட் பாக்க கத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ ஒரு மேட்சுல ராஜா மாதிரி நெறயா முடிவச்சுகிட்டு ஒருத்த வந்து விளையாட ஆரம்பிச்சான்.

நீளமா முடி வச்சுக்கிட்டு புதுசா வந்துருக்கவன பாத்ததும், அந்த தாத்தாவுக்கு ஏனோ அவன புடிச்சுப் போச்சு. என்னப்பா தம்பி இவன் ஏதோ நாம காட்டுல மம்முட்டிய புடிக்கிற மாதிரி புடிச்சுட்டு நிக்கிறான்னு சொல்லி அந்த புதுசா விளையாட வந்தவன ஞாபகம் வச்சுகிட்டாரு. இப்படியே கொஞ்ச நாள் கொஞ்ச மேட்ச் போகப்போக கூட்டத்தில இருந்தாலும் நீளமா முடி வச்சுருக்க விளையாட்டுக்காரன அந்தத் தாத்தா அடையாளம் கண்டுபுடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு. தாத்தாவும் பேரனும் சேர்ந்து பார்க்க ஆரம்பிச்ச கிரிக்கெட்ட, ஸ்கூல் லீவ் முடிஞ்சதும் கிரிக்கெட்க்கு லீவ் விட்டுட்டு அந்தச் சின்ன பையன் ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டான். இப்போ அந்தத் தாத்தா தான் கிரிக்கெட்டுக்கு லீவ் விடாமா நல்ல தாத்தாவா மேட்ச்செல்லாம் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு.
இந்தப் பையன் நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் முடிச்சுட்டு வீட்டுக்குப் போனா, “நம்மாளு விளையாடுறான்” வா தம்பி பாக்கலாம்னு கூப்பிட்டு ரெண்டு பேரும் சேந்து பாக்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. எப்படின்னு தெரியலப்பா நம்மாளு மம்முட்டிய புடிக்கிற மாதிரி புடிச்சு அடிச்சாலும் பந்து எவன் கையிலயும் சிக்காம போயிருதுப்பான்னு பெரும்மையா பேரன்கிட்ட சொல்லிக்குவாரு தாத்தா.

இப்படியே நாள் கொஞ்சம், மாசம் கொஞ்சம், வருசம் கொஞ்சம்னு நிறையவே போயிருச்சு.

பனைமரமும், தென்னை மரமும் உசர இருந்த ஊர்ல, செல்போன் டவர் மரம் உசரமா இப்ப வளந்திருச்சு, கூடவே சேந்து அந்த ஸ்கூல் பையனும் சின்ன ஸ்கூல், பெரிய ஸ்கூல் அப்புறம் காலேஜ், அதுக்கப்புறம் எங்கயோ தூரத்துல வேலைன்னு அவனும் கொஞ்சம் உசரமா வளந்துட்டான். தாத்தாவும் அவரோட பங்குக்கு அவரும் இன்னும் கொஞ்சம் வயசாகி குழந்தையா வளந்துகிட்டு இருந்தாரு. இப்படித்தான எல்லாரும் கடைசியா மறுபடியிம் கொழந்தைய வளறப்போறோம்னு விளையாட்டா நினைச்சுக்குவானாம் அந்த வளந்த சின்னப் பையன்.

அந்த சின்னப் பையன், பெரிய பையனாகி அப்புறம் பெரிய ஆளா வளந்து இப்போ ஊருக்குப் போகுறப்போல்லாம், அந்தத் தாத்தா இன்னும் நிறையா வயசாகி வளந்து கைத்தடி வச்சு நடக்கப் பழகிக்கிட்டு இருந்தாரு. அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒருகாலத்துல பாத்துகிட்டு இருந்த அந்த கிரிக்கெட் விளையாட்டுக்காரன், இப்பவும் அதே மாதிரி விளையாடிகிட்டு இருக்கான். இப்போ அந்த தாத்தாவுக்கு கிரிக்கெட்டும் அந்த தலைமுடி நிறைய வச்சிருந்த விளையாட்டுக்காரனையும் நியாபகத்துல இருக்குமான்னு தெரியல. அந்த சின்னப்பயனுக்கு இப்போ இருக்குற கவலையெல்லாம் எப்பவாது ஊருக்கு போயிட்டு வர்ற என்னைய எங்காவது மறந்துடுவாறோங்குறது தான்.

வேகமா அடிபட்ட கிரிக்கெட் பந்து மாதிரி வருஷங்களும் உருண்டோடிச்சு. கடந்த காலத்துக்கு போற வழி மட்டும் தான் தெரியும், திரும்பி வர்ற வழி தெரியாதுங்குற மாதிரி இப்போ அந்தச் சின்னப்பையன் இந்த நாளுக்கு திரும்பி வர்ற வழி தேடிட்டு இருந்து, எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு நினைவுகளோடே கடைசி பஸ் புடிச்சு நிகழ்காலத்துக்கு வந்துட்டான்.

இந்த நாள், இந்த நைட்ல சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ் டீமுக்கும், ராஜஸ்தான் ராயல்ஸ் டீமுக்கும் IPL லீக் மேட்ச் நடந்து முடிஞ்சிருக்கு. முதல்ல பேட்டிங் புடிச்ச சென்னை டீம் சென்னை சேப்பாக் sluggish பிட்ச்ல 170 ரன் எடுத்துச்சு. இருவது ஓவர் முடியுறப்போ 130 ரன் தான் வரும்னு எல்லாரும் நினைச்சிருந்தப்ப, 170 ரன்ன ஒத்த ஆளா அடிச்சு கொண்டுவந்தது “தல”தோனி. எப்பவும் சொல்லிக் கேக்குற மாதிரி இந்த மேட்ச்லயும் இன்னொரு “Dhoni finishes off in style; a magnificent strike into the crowd“. இன்னைக்கு நடந்த மேட்ச்சை அனுபவிச்சுப் பார்க்கனும்னா அதுக்கு நாம தோனியா இருந்திருக்கனும், இல்லை தோனி ரசிக்கிறவரா இருந்திருக்கனும்.

தாத்தாவை பாக்கும் போது தோனியும், தோனியை பாக்கும் போது தாத்தாவும் ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்துல இந்தப்பேரனுக்கு நியாபகப்படுத்திட்டு போனாங்க. மீண்டும் ஒரு தாத்தாவிற்காகவும், தாத்தாவின் பேரனுக்காவும், இவன் தல தோனியா வருவான்னு நினைக்காம நிறைய தலைமுடி வச்ச தோனியாவே மனசுல பதிஞ்சு வச்சுக்கிட்ட தாத்தா பேரனின் மற்றும் ‘தல’ தோனிக்காகவும் காலம் காத்திருக்கும். இதில் தாத்தா, பேரன் மற்றும் தல தோனி இவர்களின் ஆளும், பேரும் மட்டும் மாறிக்கொண்டேயிருக்கும், அனுபவம் மட்டும் விக்ரமாத்தித்தனின் வேதாளம் போல அவர்களின் முதுகில் அமர்ந்து கொண்டே இருக்கும்…

ஒவ்வொரு காலத்துக்கும் ஒவ்வொரு ஹீரோ தேவைப்படுவான், முந்தாநேத்து கபில்தேவ், நேத்து சச்சின் , டிராவிட் , கங்குலி, இன்னைக்கு தோனி நாளைக்கு கோஹ்லி னு அடுத்தது வந்துதான் ஆகணும். நாம ஹீரோவா மனசுல வச்சிருக்க ஒவ்வொருத்தரும் விளையாடுற வரைக்கும் நமக்குள்ள ஒளிஞ்சிருக்க அந்த சின்னப்பையன் அப்பப்போ வெளிய வந்து விளையாட்ட எட்டிப்பாத்துட்டு தான் போவான்.

தோனி – ப்ளாக் அண்ட் வொயிட் டீவில ஆரம்பிச்சு, 49′ இன்ச் ஸ்மார்ட் டிவி வரைக்கும் வந்து புளூ, வெள்ளை, மஞ்சள் கலர்ஸ் ஜெர்சியில கொடுத்த கலர்புல் மெமரீஸ் தான் தல தோனி.

நாம கொடுக்குறதுக்கு அன்பும், எடுத்துக்கிறதுக்கு அனுபவமும் இருக்குறவரைக்கும் தான வாழ்க்கை புதுசா இருக்கு… அந்த அனுபவத்தை தோனி குடுத்தா என்ன, சச்சின் குடுத்தா என்ன(…) காலத்துக்கு ஒவ்வொருத்தரா கொண்டாடிட்டு போவோம்.

பனித்துளியின் நுனியில் பிரதிபலிக்கிறது சூரியன். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பனித்துளி உருகிவிடும் என்பது சூரியனுக்குத் தெரியும். தான் கரைந்துவிடுவோம் என்பது பனித்துளிக்கும் தெரியும். ஆனாலும், சூரியனை சிறைப்பிடித்த அந்த ஒரு கணத்தின் பெருமிதமே பனித்துளியின் வாழ்க்கை!

– இன்னும் வளர்வான்…

Advertisements

அறுபதாம் வயதில் இருபதாகிறது காதல்

The place where my heart speaks

பதின் வயதுகளில்(teenage) மிகுதியான நிகழ்வுகள் பெரும்பொழுதுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டவை, ஏனோ இருபத்திய வயதுகளில் நிகழ்வுகள் சிறுபொழுகளில் மட்டுமே கட்டமைக்கப்படுகிறது. பதின் வயதின் பள்ளி, கல்லூரி காலங்களில் கடிகார நொடி முள் அதற்கென உரிய நேர இடைவெளியில் துடித்து நகர்வதுண்டு, அதனால் நீண்ட பள்ளி, கல்லூரி வருடங்கள், நெடும் நாட்களுக்கு பார்த்து பழகக் கூடிய முகங்கள் என அமையும். ஆனால் இருபத்திய வயதுகளில் நம் கடிகாரத்தில் தொற்றிக் கொள்ளும் பரபரப்பு இடைவேளை இன்றி நொடி முள்ளை இரட்டைச் சக்கரம் கொண்டு ஓட வைக்கிறது.

எவ்வளவு செய்தாலும் ஏதோ மீதம் இருப்பதைப் போன்ற பரபரப்பு, கடல் சூழ் தீவென நம்மைச் சூழ்ந்து கொள்ள தொடங்குகிறது.இறுதி நிமிடங்களுக்கான பரபரப்பு ஆரம்பத்திலயே நமக்கு வந்திருக்கு.

அந்தப் பரபரப்பு, தனிமை, கூட்டம், தோல்வி, வெற்றியென, வீழ்ந்து எழவதென, நிராகரிப்பதும் ஏற்றுக்கொள்வதுமென தேடிச் செல்லும் தருணமிது எனக்கு இது…. மனம், மணம் என பல முடிவுகளின் தொடக்கமென தொடங்குகிறது இருபத்திய ஐந்தாவது வயதுகள்,
எல்லோரையும் போலவே எனக்கும் அவ்வாறே.

சமீபத்தில் நான் பார்த்த மற்றும் படித்த இரு நிகழ்வுகள், மணம், மனம், காதல் பற்றிய பொய் பிம்பங்களை உடைத்துத் தள்ளியது எனச் சொல்லலாம்.

நிகழ்வு 1:
கடந்த 40 ஆண்டுகளாக, 30 வயதைத் தாண்டிடாத முதுபெரும் இளைஞர் இவர், காதலுக்கு அடைமொழியாக இவர் பெயர் சொல்வதும் உண்டு. இவர் பெயர் தெரிய இன்னும் சில வரிகள் பயணிப்போம்,

சமீபத்தில் அந்த மாபெரும் நடிகரை…

View original post 528 more words

OMR #00.00 AM 

The place where my heart speaks

எல்லா நாட்களைப் போலவும் இல்லாத அந்த நாளுக்கு இருந்தது விடியல் இரண்டு.

24 மணி நேரம் கடிகாரத்துல இருந்தாலும், அதில் நாம் நாமாக இருக்கிறது பத்துப் பனிரெண்டு மணி நேரம் மட்டும் தான். மற்ற நேரங்களில் நமக்கான தயார்படுத்தலில் தாராளமாக்கப்படுகிறது.

ஒரு அல்லது ஒவ்வொரு நொடி நேரத்திற்கான மதிப்பு எல்லா நேரத்திலும் நம்மிடமிருந்து கிடைப்பதில்லை. ஆனால் அந்த இரவில் எனக்கது எதிர்மறையாய் அது இருந்தது.

சமீபத்திய நிகழ்வுளில் மிகத் தாமதமான இரவாக எனக்கது இருந்தது.

ஏன் “லேட்” ங்குற கேள்விக்கு பதில் என்னிடம் இருந்து தான் வந்தாக வேண்டுமென்பதாலோ என்னவோ , ஏன் லேட் ங்குற கேள்விய எனக்குள்ள திரும்பத் திரும்ப கேட்டுக்கிறதுக்கு பதிலாக அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தேடிய நேரமது.

கேள்வியும், அக்கேள்விக்கான பதிலும் நாமாகவே இருப்பது, இரு முனை கூர் கத்தி போன்றது. முட்டாள் கேள்வியோ, முட்டாள் பதிலோ அவ்விரண்டில் எதாவதொன்று நிகழ்ந்தால் பொருளற்றுப் போய் விடும் அவ்விரண்டுமே.

அன்றிறவு அலுவல்களுக்கிடையே கிளம்பி வரும் போது இரவு நேர மணி பத்தும் எனக்குப் பத்தாமல் போயிருந்தது.

அன்றைய நாளின் கடைசி ரயில் அதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். சென்னை கடற்கரை டூ வேளச்சேரி என்ற நீண்ட நெடும் பயணத்தில் நான் நடுவில் ஏறி கரையோரம் தரை காண்பது போல் மயிலாப்பூர் முதல் திருவான்மியூர் வரையிலான தொடர் பயணமது, சில நேரங்களில் பயணமும் ஒருவகை மதுவே.

முன்னோக்கி போகிற ரயிலில் இருந்து, நினைவெனும்…

View original post 494 more words

இருபத்தைந்தில் நான்

The place where my heart speaks

எனதிந்த இருபத்தைந்தாண்டுகள் பற்றியும், நான் என்னைச் சுய விமர்சனமும், சுய மதிப்பீடும் செய்து கொள்வதற்கான முயற்சி இந்தப் பதிவு. பதிவில் சுயபுராணம் வெகுவாகப் பரவிடக் கூடாதென்ற சுயவிமர்சனத்துடனும், சுய எச்சரிக்கையுடனும் இவ்விடம் தொடங்குகிறேன்.

ஆவணப்படுத்த வேண்டியது எவ்வளவு முக்கியமான ஒரு காரியம் என்று எனக்குப் புரிந்தது மிகச் சமீபத்தில் தான். காட்டுத் தீ போல அடுத்தடுத்த தலைமுறை தலைமுறையாக பரவிவந்த கதை என்னும் வரலாற்று காட்டுத் தீ , நம் தலைமுறைக்குப் பிறகு தீயும் தன் தாகம் குறைத்து தனல் பூக்கத் தொடங்கிவிடுமோ என்ற பயம் கலந்த வருத்தம் உண்டு.

வானம் பார்த்தபடி , மண் தரை விரிப்பில் அமர்ந்து , பாட்டிகள் அம்மாக்கள் மடியில் என் தலை சாய்த்து , நான் கேட்ட கதைகள் அப்போது நான் அன்னாந்து பார்த்த வானத்தை விட மிகப் பெரியது.
கதை சொன்னதால் தானோ என்னவோ அவர்கள் எனக்கு அவர்கள் தாத்தாவாகவும், பாட்டியாகவும் தெரிந்தார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் கதைகளே சொல்லியிருக்காவிடில் நமக்கவர்கள் வயதான கிழவர்களாகவும், கிழவிகளாகவும் மட்டுமே நாம் எண்ணியிருக்கக் கூடுமோ என்னவோ?…
அடுத்த தலைமுறைக்கு நம்முன்னோர் நமக்களித்த அறிவைக் கொண்டு சேர்க்கவில்லையெனில் நம் வரலாறோ அல்லது நம் இனமோ அழிந்து விடுமா என்று கேட்டால் இது அழிவின் முடிவல்ல இது அழிவின் ஆரம்பம் மட்டுமே என்று கூறலாம்.
நமது வரலாற்று ஆய்வுகளை நாம் சற்று ஆய்ந்து பார்த்தால் நம்மைச் சுற்றி நடந்த பெரும்பாலான அகழ்வாய்வுகள்…

View original post 683 more words

எதை நோக்கிச் செல்கிறோம் – பருவம் 3

பள்ளிக்கூடம் + பஞ்சர் சைக்கிள் makes best pair

துணைக்கு தூக்கம் வராத நெடும் இருபத்திய வயதுகளின்
நெடிய இரவுகள்
நினைவுகளில் நிரம்பியிருக்கையில்
பள்ளிப்பருவத்தில் பஞ்சரான சைக்கிளைத் தனியே தள்ளிச் சென்று வீடு சேர்ந்ததை நியாபகப்படுத்திவிட்டு போகுது.

குறுகலான நெடும் சாலையும், அதில் குட்டிச் சைக்கிளுடன் நெடும் பயணமும் தினமும் சாத்தியம் தான் என்றாலும், எப்போதாவது பஞ்சர் ஆகிப் போயிருக்கும் சைக்கிளுடன் அந்த மாலை நேரங்களைச் சந்திக்கையில் மனம் ஒரு திருவிழாக்கால சந்தோசத்திற்கு இணையா மாறிப்போனதுண்டு.

இன்னைக்கு வரை நல்லா என்கூட வந்த சைக்கிள் இது, நாளைக்கு விடிஞ்சா என் கூட நல்லா வரப்போற சைக்கிளும் இதுதான், என்ன ஒன்னு இப்போ ஒரு வீல் பஞ்சராகிப் போயிருச்சு, எப்படியும் வீட்டுக்குப் போகத்தான் போறோம் ஆனா எப்போ போய்ச்சேருவோம்னு தான் தெரியாது. சரி வாடா இன்னைக்கு ஒருநாள் இதுவரை ஓடின சைக்கிளுக்கு துணையா நடந்து போய்த்தான் பார்த்திடுவோம்ங்கிற மன ஓட்டங்கள் தான் அப்போ எல்லாம் சைக்கிளையும், என்னையும் வீடு சேர்த்துச்சு. ஓடுறது, தாண்டுறது எல்லாம் எப்படி விளையாட்டோ அதே மாதிரி தான் அந்த பஞ்சரான சைக்கிள தள்ளிகிட்டு நடந்து போனதும் விளையாட்டாவே தோனுச்சு.

எப்பவும் டைம் டேபிள் போட்டு வாழ்ந்த பள்ளிப்பருவத்துல பஞ்சாராகிப் போன சைக்கிள் கொடுக்குற அந்த ஒரு சில மணி நேர புது அனுபவம் அந்த வயதுல இனம் புரியாத சந்தோசத்தை குடுத்திருக்கு.
இந்த சைக்கிளை காரணமா வச்சி இன்னைக்கு வீட்டுக்கு இருட்டினதுக்கு அப்புறம் லேட்டா போயிக்கலாம், இவ்வளவு நாள் பகல் நேரத்துல மட்டும் பழக்கப்பட்ட இந்த ரோடு இருட்டாகும் போது எப்படி இருக்கும்னு இன்னைக்காவது பார்த்திடனும்னும், நாளைக்கு காலைல ஸ்கூல் பிரண்ட்ஸ்ககிட்ட நேத்து நைட்டு வீட்டுக்குப் போனதைப் பத்தி சொல்றதுன்னு ஏதாவதொரு அற்ப விசயத்துல சந்தோசத்தை புதைச்சு வைச்சிருந்த அந்த வயசோட அட்வென்சர்ஸ் பயணம் அது.

இதுக்கு நடுவுல பஞ்சராகிப் போன சைக்கிள தள்ளிகிட்டுப்போக பாரமா இருக்குதேன்னு தோணாம, கூட கைத்துணையா இதாவது இருக்கேன்னு சந்தோசப்பட்டும், பேச்சுத் துணைக்கு ஆள் இல்லாததால ஒரு பேச்சுக்கு துணையா சைக்கிள் பெல்ல அடிக்கடி அழுத்தி தனியா பாடியபடி, பேசியபடி ஒருவழியா வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறப்போ பஞ்சரான சைக்கிளோட சுமை மறந்த தினங்கள் அந்த வயதுக்கான பேரனுபவங்கள்.

வழக்கமான பயணத்தை விட
பஞ்சரான சைக்கிளுடன் நடந்து செல்லும் பயணம் ஒரு சிறு திருவிழா நேரமாகிறது மனதிற்கு. ஏன்னா திருவிழாக்கள் எப்பவும் போல இருக்கிற மற்றொரு நாளா அது இருக்கிறதில்ல. வழக்கமான கட்டுப்பாடுகளும், கவனிப்புகளும் இல்லாம இருக்கிறதாலயே அது பாதி திருவிழாவா அது ஆயிடுது. அதிலயும் மழைபெய்யுற பொழுதோட பஞ்சராகிப் போகிற சைக்கிள்கள் எல்லாம் அடைமழைல ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுற மாதிரியான ஒரு மகிழ்ச்சியை கொடுத்திட்டுப் போகும். மழைக்கு நாம பயப்படுறது எல்லாம் அது நம்மள நனைக்காத வரைக்கும் மட்டும் தான. முழுசா நனையுறப்போ மழையும் நாமளும் ஒன்னா ஆயிடுறோம்.

இன்னைக்கும் பழைய பள்ளிக்கூடப் பயணத்தை நினைச்சுப் பார்க்கிறப்போ பயணத்துக்கு உதவாத அந்த பஞ்சராகிப் போன சைக்கிளோட பயணிச்சு வந்த நாட்கள் தான் சட்டென நியாபகத்தில வருது. பஞ்சராகிப் போன சைக்கிள்ல எவ்வளவு தூரம் போக முடியும்னு கேட்டா இதோ வருசம் பத்துக்கு மேல ஆச்சு, ஆனா இன்னும் அந்தப் பயணம் என் கூடவே வந்துகிட்டு இருக்குன்னு சொல்லுவேன். மழைவராத இந்த இரவுல கூட நனைச்சுப் பாக்குறப்போ அந்த வயசுல பஞ்சரான சைக்கிளோட நானும் நனைஞ்ச மழை ஈரம் மனதோரமா இன்னும் உலராம இருக்கு.

இப்படி எல்லாம் நினைச்சுகிட்டு இருக்க இன்னைக்கு நைட்டுல இருந்து பார்த்தா பள்ளிக்கூட சைக்கிளைத் தொட்டு கிட்டத்தட்ட பத்து வருசம் ஆயிருச்சு. ஆனா சைக்கிளையும் அந்த பள்ளிக்கூட பயணத்தையும் தவிர வேற எதுவும் பெருசா மாறிப்போகல.

இன்னைக்கும் அதே நெடும் தூரமும், அதே நெடும் பயணமும் வளர்ந்துக்கிட்டே தான் இருக்கு. இன்னைக்கோ நாளைக்கோ இப்போ நான் போயிக்கிட்டு இருக்க பெரிய சைக்கிள் பஞ்சராகத்தான் போகுது, அதுக்காக சைக்கிளை தள்ளிட்டு நடந்து போய்கிட்டா இருக்க முடியும்.
வடிவேலு ஸ்டைல்ல சொல்லனும்னா, பஞ்சராகாத சைக்கிள் டையர் எங்க இருக்கு (சண்டையில கிழியாத சட்டை எங்க இருக்கு ங்குற மாடுலேஷன்ல படிச்சுப் பாக்கவும்).

ஓடுற வரைக்கும் தான இங்க இருக்க முடியும்ங்குறது இவ்வளவு நாள் ஓடிவந்தத திரும்பிப் பாக்கிறப்போ தெரியுது. அப்புறம் ஏன் சும்மா நிக்கனும் ரோடு தீருற வரைக்கும் அதுகூட ஓடிக்கிட்டு இருக்க வேண்டியது தான்.

Learnings in my 26

After having a hits and flops in my 26, I just stepping into my 27.

Here are the learnings in my high and low…,

1) Drink a lot of water and don’t skip a breakfast. It takes one night in hospital to make it my all-time high priority. Visit the hospital sometime.

2) Morning walk at the beach is good for physical and mental health. One of the low cost or even free way to feel good. If you can’t afford a sea then you can at least spend time in the morning sun. Physical activities give you a mental freshness.

3) Build a team, Hire talents and Fire a people. Have a happy ending. Take decisions, play the real game. Don’t hire emotionally. We(People) are here to learn. Learning is moving. So allow anyone to be with you and move on you. Dependency makes you weak, but collaboration makes you stronger.

) There are two types of history. One is what happened and another one is what we heard. In general, there is a pattern behind the most of the impact people, they believed themselves so others also followed their belief.

5) Confidence, sense of humor, passion, interest, humanity, understandings are a new beauty to have.

6) The family is the best ever structure humans we found. In bad times, the family is more important than what we think.

7) Have two separate lives (Personal and Professional) and one character.

8) Don’t give special status easily to anything. Everything needs worth try and worth value to sustain for a long term. Short term people never stay long.

9) Read -> Learn -> Unlearn. Books are my best companions in my 26.

10) Have ME time. Spend time with your own self, your own self-needs you to listen. This is the best pleasure to have. that’s the one best advice nobody ever said to me.

12) Like the progress, love the critics.

13) Build -> Fail/Success -> Learn. Build something to build yourself. Have a crush/love on your products.

14) To build something as a team:
As a product owner Share the excitement, tell the impact, visualize the outcome, first make them interest, then ask them to involve and build the product. It really works well. Interest and passion are spreading the virus.

15) Enjoy the emoji, it conveys a lot which text can’t 😄😀😍. It may look a like simple thing, but gives a lots value and adds more interest in a conversation.

16) Meditation is nothing but doing what you like with your topmost concentration.

இப்படியாகச் சில சந்திப்புகள்

நெடுபிரிவிற்குப் பிறகான நண்பனின்/ நண்பியின் சந்திப்பின் நிமிடங்கள், பெருங்கடல் முன் நின்று அதை அளந்திட தவிக்கும் சிறுகுழந்தையின் மனங்களையும், நிஜங்களையும் ஒத்தது.

இருவரின் இதற்கு முந்தைய சந்திப்பிலிருந்து இந்தச் சந்திப்பு வரை இடைப்பட்ட நாட்களில், ஒருவரின் அன்றாடங்களில் மற்றொருவர் இல்லாமல் போயிருப்பார்கள், இனிவரும் காலங்கள் இப்படியே ஆயினும் விளம்பர இடைவேளையாக இச்சிறு சந்திப்புகள் அவ்வப்போது வந்து செல்லும்.

இது தான் கடல், இங்கே தான் இது எப்போதும் இருக்கும், கணக்கிடப்பட்ட அடுத்த சில மணித்துளிகளில் நீ மட்டும் இதனிடமிருந்து நகர்ந்து செல்வாய், அதற்குள் காணும் காட்சிகள் கடலுக்கும், உனக்குமானது என்ற விதிகள் விட்டுச் செல்லப்படுகிறது, அப்பெரும் கடல் முன் நிற்கும் குழந்தையிடம்.

இந்த ஆழிப்பெரு வெளியில் ஆழச்செல்வதா இல்லை தூரச்செல்வதா எனத் தெரியாமல் அச்சிறுவன் கடலின் பெரும் துணையுடன் நின்றிருப்பது போல நட்பின் அந்தச் சந்திப்பில் பேச்சுகள் ஒரு சின்ன வட்டத்துக்குள்ளோ, ஒரு சில சம்பவங்களுக்குள்ளோ சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்.

பேசிட ஈராயிரம் இருப்பினும், பெரிதாக எதைப்பற்றியும் பேசாமல் அன்றைய காலை நிகழ்வுகள் பற்றியோ, சற்றுமுன் பருகிய தேநீர் பற்றியோ மிகச் சாதாரணமாகச் செல்லும் சந்திப்பின் அந்த நிமிடங்கள்.

எல்லாத் திசைகளிலும் காற்றடித்தால், கடலில் எந்தப் பக்கம்தான் செல்லும் அந்தப் படகு. வெவ்வேறு படகில் பயணிக்கும் ஒரே மாதிரியான பயணிகள் தானே நாமெல்லாம். மீண்டும் வழியில் சந்திப்போம், அம்முறை அதிகம் அலையாடிடுவோம் எனச் சொல்லி மறுபிரிவிற்கு ஆரம்பமாகிவிடுகிறது சந்தித்த மனதுகள், இருபெரும் துகள்களாக மீண்டும்…

அக்குழந்தையின் அச்சிறு இரு கண்கள் எவ்வளவு தூரம் தான் கடலை அளந்திட முடியும்?, அந்தக் குழந்தை அங்கிருந்து பார்வையை பிடிங்கிக் கொண்டும், கவனங்களை அக்கரையில் விதைத்துக் கொண்டும் நகர்ந்து செல்கிறது தன் இயல்பு வாழ்க்கையின் இரயில் வண்டி பிடிக்க….

ஓடிப் பிடித்திடும் இடைவெளியில் அவன் முன்னே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது வாழ்வெனும் இரயில் வண்டி, அவனும் இரயிலுக்குத் துணையாக இன்னும் ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறான் தவழ ஆரம்பித்த ஆரம்பங்களிலிருந்து.